"در كوله پشتي هيچ بيگانه اي  ، آزادي  را براي ما حمل نمي كنند!"

روزی مرا در تابوت ترانه ها تشییع می کردند و ترانه ها آرامم می کردند و زبان ترانه ها را رساتر و شنوا تر از زبان خود می دانستم . اما اکنون هیچ چیزی هم آرامم نمی کند  ترانه ها را به خاک سپردم و به دنبال راهی هستم که جای پایم بر آن راه کم رنگ شده بود باز هم به سویش رفتم و مرا پذیرا بود.............

نیلوفرانه باش ........................

آنجا که صدای شکستن را نشنیدی .

آنجا که با دیگری رفتی .

آنجا که خود را خوشبخت بی قید و بند دانستی .

آن جا که مرا به باد و خاطره سپردی .

آنجا که گل عشقی را دل کاشتی و خود آن را از جای کندی .

آن جا که برای لقمه نانی دروغ گفتی .

آنجا که حقی را خوردی .

آنجا که همه را فراموش کردی ................ جز خود را

آن موقع هم خود را انسان می نامی؟؟