می دانی روزت را چه می کنم؟
عکست روی میز و مولودی و شربت و یک دنیا جای خالی تو ........ چندروز بیشتر نمانده تا یک سال بی پناهی هامان دیگر اکنون ساعت ها تیک تیکشان شروع به نواختن ثانیه های یک سال و دور گرد سالانه را می کند . در چنین روزی و در چنین ساعتی و چنین جایی پدر وعده ی دیدارمان تا به قیامت
+ نوشته شده در پنجشنبه یازدهم تیر 1388ساعت 9:4 بعد از ظهر توسط مائده |
تلخترین لحظاتت رو کسی
می سازه که روزی شیرین ترین
لحظاتت رو می ساخت
^^^^^^^^^^^^^^
رنگین کمان پاداش کسی هست که به انتظار باران نشسته است
نوشته های پیشین آبان 1388
مهر 1388
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
خرداد 1388
فروردین 1388
بهمن 1387
دی 1387
آبان 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آبان 1386
مهر 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
بهمن 1385
دی 1385
آذر 1385
آبان 1385
مهر 1385
شهریور 1385
مرداد 1385
تیر 1385
خرداد 1385
اردیبهشت 1385
پیوندها
نامه هایی که هرگز خوانده نمی شوند
روزهای تنهایی
پسر عمو
مریم هنوز تاج داره
علی آقا دوست همیشه مهربان
بهناز
شاعرانه احمد عاشق تنها
جوانی بگذرد تو قدرش را ندانی
خاطرات یک دانشجوی تبریزی
هر چی تو بگی ( یه بنده خدا )
دیوار سکوت
ستاره های سربی
میکا
ع..ش..ق.. و دیگر هیچ
